 |
| Δήμητρα Τράκα |
"Αφού έκλεισε και τον τελευταίο φάκελο από τα γράμματα αναγνωστών που τις είχαν στείλει από τον εκδοτικό της οίκο, κοίταξε επάνω στο γραφείο της το καινούργιο της βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες. Αυτό το βιβλίο αφορούσε αυτό το γράμμα, αλλά και την έκφραση θαυμασμού προς το πρόσωπό της από μια αναγνώστρια.
Τόσα χρόνια, είχε λάβει απίστευτα πολλά μηνύματα αλλά και γράμματα από τους λίγο πιο ρομαντικούς, από την ημέρα που το πρώτο της βιβλίο είχε φτάσει στα χέρια των αναγνωστών. Όλα μιλούσαν για το πόσο την αγαπούσαν κι εξέφραζαν τον θαυμασμό για τη δουλειά της. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό μεταξύ τους. Έβρισκαν σε κάθε της βιβλίο στο πρόσωπο κάποιου ήρωα, τον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως χρειάστηκε να διαβάσει πολλές χιλιάδες γράμματα και μηνύματα για να το καταλάβει και η ίδια.
Κοίταξε να δεις, που από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο, όλα λένε το ίδιο. Πως γίνεται αυτό; Εκείνη δεν ήξερε παρά μόνο ελάχιστους από τους θαυμαστές της, αν και είχε πολλές φορές ευχηθεί να μπορούσε να τους ευχαριστήσει όλους έναν-έναν από κοντά. Πώς γίνεται να γράφει τόσα χρόνια για όλους αυτούς που δεν γνωρίζει; Πώς γίνεται να δημιουργεί ιστορίες και να γίνεται κι αυτή μέλος της κάθε μίας, παίρνοντας ρόλο ενεργό και μάλιστα σε αυτά τα πρόσωπα να τοποθετούνται και τόσοι άλλοι;
